A

ABBA Products;
Abracadabra;
ACDO (Glo-White);
Advanage Wonder Cleaner;
AFM Enterprises;
Ahimsa Natural Care;
Alba Botanica;
Alcina Cosmetic;
Alexia Alexander;
Allens Naturally;
Allison-Naturkosmetik;
Aloe Creme Laboratories;
Aloe Gold [Green Mountain];
Alva Umweltschonende Produckte GmbH;
Amazon Products;
Amber Aromatherapy;
American Formulating & Manufacturing;
American Merfluan;
American Safety Razor;
Americas Finest Products;
Amyris;
Ananda Country Products;
Animal Shield;
Anita Phillips Aromatherapy;
Appearance Matters;
Aqua Natural Ltd (Simply Smooth depi-latory);
Arbonne Ltd (Bio-Hydra, Bio-Matte, Bio-Contour, Bio-Nutria);
Ark Campaigns Ltd;
Aroma Lamp;
Aromaland;
Arora Cosmetics;
ASDA Stores Ltd;
Assisi;
Astonish Products Ltd;
Atmosa Brand Aromatherapy;
Aubrey Organics;
Aura Cacia;
Aura-Soma Products Ltd;
Auroma International [Ayurherbal];
Auromere Ayurvedic Imports;
Austrian Moor Products Ltd (Moor-Life);
Autumn Harp;
Aux Senteurs de Delph;
Avalon Natural Products;
Avanza Corp.;
Aveda Cosmetics;
Avigal Henna;
Ayurveda Holistic Center;
Ayus / Oshadhi;
Azimuth;
Aztec Secret;

B

Baby Massage;
Bach Flower Remedies;
Back to Front Body Care;
Badgequo Ltd (Body Collection, Tomorrows Girl);
Baerbel Drexel GmbH;
Bare Escentuals;
Barry M Cosmetics Ltd;
Basically Natural;
Basic Elements Hair Care System;
Baudelaire;
Bay House Aromatics;
Beautycology;
Beauty For All Seasons;
Beauty Line Nederland (California Tan);
Beauty Through Herbs (Galeno);
Beauty Without Cruelty;
Behnia Holland Cosmetics (Jo Anna);
Berenger Jeune;
Bergamott;
Better Botanicals;
Bienenhof Am Parsberg;
Bioforce GmbH;
Biogime;
Bi-O-Kleen Industries;
Bio-Bee Natursalva;
Bio-D Company Ltd (Working hand, Naked Earth, Nappy Fresh, Elmers Original, Squeaky);
BioFilm;
Biokosma AG;
Biokraft Theresia Mosthaf;
BioPac Inc;
Biorganics Hair Therapy Ltd;
Biotop;
Blackmores Ltd;
Blooming Lotus;
Body Bistro;
Body Dharma;
Body & Face St Cyrus Ltd;
Body Nature Care;
Body & Soul Ltd;
Body Beautiful Products Ltd;
Body Herbals;
Bodyline;
Body Reform;
Body Suite;
Bonita Skin Care;
Börlind AnneMarie GmbH;
Botan Corporation;
Botanics Skin Care;
Brocato International Hair;
Brookside Soap Co.;
Bronzo Sensualé;
Bug Off;
B & Cosmetics Breda B.V. (Dermaprime);

C

Cachet Cosmetics;
Calder Valley Soap Company;
California North;
California Tan;
Cambria Promotions Ltd;
Candy Kisses Natural;
Cara Collections;
Carabay Seaweed Health Products;
Care for Life;
Caswell Massey Co Ltd;
Caurnie Soap Company (Scottish Handmade Soaps, Des);
Cfc Cruelty Free Cosmetic Max Thiel;
Chello-Kräuterkosmetik;
Cherish Natural Skin Care;
CHIP Distribution Company;
Christine Valmy;
Christy Cosmetics;
Cinema Secrets;
Citius USA;
Clare Maxwell-Hudson Ltd (Pure Necessities);
Clear Conscience;
Clear Vue Products;
Clearly Natural Products;
Clemon;
Color Herbe (Hair);
Colora Henna;
Colorations;
Color My Image;
Color Sport;
Comfrey Vertriebs GmbH;
Complimentess Cosmetics!;
Conscience Cosmetics;
Cornucopia;
Countryside Fragrances;
Corsair Toiletries Ltd (Corsair, Masquerade, Supersilk, Hiz, Homepride, Countryside, Sioux);
Cosmetic Consultants Ltd (Comparisons, Dorothy Gray, Velouty);
Cosmetic-Schuster GmbH & Co. KG;
Cosmonatural;
Cot `N Wash;
Country Save Corp.;
Crearonne;
Création Lamis;
Creightons Naturally PLC (Creightons Naturally);
Crimpers Pure Haircare;
Crown Royale Ltd;
Cuccio Naturale;
CWS;
CYA Products;

D

Daniel Field;
Déesse Benelux B. V.;
Delta Products Ltd;
Deodorant Stones of America;
Dena Corporation;
Desert Naturels;
Devita Natural Skin Care System;
De Traay B. V. (LOccitane);
Diana Stutenmilch;
Dickinson Brands;
Diproma;
Dolma Vegan Perfumes (Caurnie & Faith);
Dome Cosmetics Limited;
Dont Be Cruel;
Dr. Bronners Magic Soaps [All-One-God-Faith];
Dr. Krogmann Naturkosmetik;
D.R.P.C.;
D.S.A.;
Dr. Singhas Natural Therapeutics;
Duft und Kosmetik Wollner und Neusser;
DWA (Aroma Plus);

E

Earthly Matters;
Earths Beauty;
Earth Science;
Earth Solutions;
East of Eden International Ltd (Essential Aromatics, Sea Mineral Extracts, Lakeland Garden);
Echo Essential Oils;
Eco Dent;
Ecover Products;
Edmonds Aromatherapy;
Eilas;
Elenise;
Elisabeth Peter;
Elizabeth Van Buren Aromatherapy;
English Ideas Ltd;
Escential Botanical Ltd;
Espial Corp.;
Essence of Nature Ltd;
Essential Aromatics;
Essential Producers of America;
Essentially Yours Ltd;
Essential Oil Products;
EuroZen;
Evergreen Aromatherapie;

F

Fabryka Olówków „St. Majewski” S. A.;
Faith in Nature (Clear Spring);
Fantome Cosmetics;
Farmona;
Farrow and Humphreys Ltd;
Finders International Ltd (Dead Sea Magic);
Fine Fragrances & Cosmetics Ltd;
Fleur Aromatherapy (Olivia Pure Soap);
Fleur de Santé (Timeless, XA, Sakura, Zaza);
FLOS-LEK;
Flower Essences of Fox Mountains;
Follinge-Nature of Sweden;
Forever New;
Fort Howard Corp.;
Four (IV) Trail;
Frank T. Ross & Sons;
Franziska Brennenstuhl;
Freeman Cosmetic Corporation;
Free Spirit Enterprises;
Frenchie Cosmetics Ltd;
French Transit;
Frische Kosmetik;
Fritz Schmidinger;
Frontier Cooperative Herbs;
Fruit of the Earth;
Fuente;

G

Gabriel Cosmetics;
Gerards Cosmetica Naturale;
Gina Cosmetics;
Giovanni Cosmetics;
Gisela Heussinger;
Glad Rags;
Golden Lotus;
Goodbodies;
Good Earth;
Green Ban;
Green Girl Basics;
Greenridge Herbals;
Green Things;
Greenway Products;

H

Hagina Cosmetic GmbH;
Hair Workshop;
Hakawerk W. Schlotz GmbH;
Hamiltons of Canterbury Ltd;
Hannah Cosmetics;
Hannes & Co. GmbH;
Hans-Joachim Brandl;
Hargen Distributing;
Harmonie Verte;
Harvey Universal;
Hassoun Bio-Haar-Ex;
Haut und Haar;
Hawaiian Resources Co.;
Health & Diet Co. Ltd (Pure Plant);
Health Solutions;
Hedera Natur;
Heitland & Petre International GmbH (Rosa Graf-Kosmetik);
Helan;
Helen Mansfield;
Helena Harnik Clinic;
Helga Fritz;
Herb U.K. Limited (Taylor Mackay – Organic Colour Systems, Linea Natura – Tints of Nature, Fuente);
Herbal Bliss Ltd;
Herbal Products & Development;
Herbes Savantes;
H.E.R.C.;
High Energy Hair Products;
Hilke Menzel;
Hoke 2;
Homecare Products;
Home Service Products Co.;
Honeybee Gardens;
Honesty Cosmetics Ltd;
House of Bentley Ltd (Puressa);
House of Skinner Ltd;
Hymosa of London;

I

Imconex Consulting;
Ime-Yesil Ertugral Ltd;
Innovate B. V. (Am Care, Layonca);
Innovative Formulations;
Innoxa Cosmetics;
International Rotex;
Invalco d/b/a Rudolfo Allasio;
Israël Producten Centrum (Lon Cosmetics);
Island Dog Cosmetics;
Isona Natur-Kosmetik;

J

Jackis Magic Lotion;
Jacob Hooy & Co B. V.;
Jacques G Platz;
Janco Sales;
Janet Carter Ltd;
Jason Natural Products;
J&D Black Ltd (Hollytrees Natural, Healthcare Products);
Jess Bee Natural Lip Balm;
Joe Blasco Cosmetics;
John Paul Mitchell Systems;
Joico International;
J. R. Liggett Ltd;
Juice Beauty;
Just Natural Ltd;

K

Karla Wagner;
Ken Lange No-Thio Perm. Waves;
Kent Cosmetics (Apple Blossom);
Keo;
Kingfisher Natural;
Kiss My Face;
Kittywake Perfumes;
Klippoteket;
Knegtel B. V. (Jingles International);
Knitter S.;
Kobashi Essential Oils (Mellow Soap Co.);
Kosmetik der Natur [Grundmann Monika];
Kosmetik Oase Eupper GmbH;
KPL Cosmetics Ltd (Liz Earle);
Krim Trading (Laura Paigne);
KSA Jojoba;
Kuchl Naturkosmetik;

L

Lady D. Cosmetics;
LAnza (Re Balance, Curls & Color);
LArome;
LArtisan Savonnier;
LOccitane;
Laboratorium für Meereskosmetik;
LaCrista;
Lady of the Lake Company;
La Florina GmbH & Co KG;
La Jul;
Lakon Herbals;
Lakshmi;
LaNatura;
Lather Inc;
Leichner Cosmetics;
Lerutan;
Levlad / Natures Gate;
Liberty Natural Products;
Life in the Woods;
Life Tree Products;
Light-of-Nature GmbH;
Linas Tvatt;
Linden Kosmetik;
Lisa de Lux;
Lise du Castelet;
Lissée Cosmetics;
Little Forest Natural Baby Products;
Living Nature;
Liz Earle Naturally Active Skincare;
Liz Luedemann;
Lobob Laboratories;
Logona;
Lothian Herbs;
Lotus Light Enterprises;
Louise Bianco Skin Care;
Louis Widmer AG;
Lunasol Kosmetik GmbH;
Luvos Heilerde GmbH;

M

M.A.C.;
Mack Josef;
Maienfelser Naturkosmetik;
Make-Up International Ltd (Face to Face);
Marcal Paper Mills;
Maren Peglow;
Marie M;
Marion Brandl;
Marionda;
Martha & David Hill Ltd (Martha & David Herbal Beauty Care);
Martina Gebhardt;
Martin von Myering;
Mary Kay;
Masada;
Masteco B. V. (Chi-Essentiele Olien);
Mauritsch Naturkosmetik;
Maxim Marketing Co. (Amber, Weik-field Jelly Crystals);
Maxxim Medical Europe B. V.;
Meadowsweet (Herbal Aromatic, Comfrey, Nature Power);
Medex (Purus);
Mére Cie;
Metrin International;
Meurs Trading Cosmetics (Frei Öl);
Mia Rose Products;
Michaels Naturopathic Programs;
Micheline Arcier Aromatherapy;
Micro Balanced Products;
Midle East Import;
Miraculum (Brutal, Pani Walewska, Dafne, Pop, Chopin, Blues);
Miss Flip Cosmetic GmbH;
Miss Mary of Sweden Cosmetics;
Mitterberger, Wälder-Drogerie;
Montagne Jeunesse (Model Secrets, Chantelle, Fab Face Food);
Moor Spa International Ltd;
Mothers Little Miracle;
Mystic Wonders Inc;

N

Nadinas Cremes;
Nagwa Trading Co Ltd (Sukar, Original Egyptian Sugar, Ventile);
Nala Barry Labs;
National Trust;
Natracare;
Natu-Product BV [Natu-Food BV] (Chello, Bureco, BathSeba, HerbElle, Lindos);
Natupur Frisör;
Natur & Kosmetik;
Naturade;
Natural Bodycare;
Natural by Nature Oils;
Natural Fragrances;
Naturally Free [The Herbal Alternative];
Naturally Yours, Alex;
Natural Products Co.;
Natural Research People;
Natural Science;
Natural Therapeutics Centre;
Nature Clean;
Nature Cosmetics;
Nature de France;
Nature Knows Best (Vita Youth, Banfi Manex, Baby Naturals);
Natures Bodycare;
Natures Country Pet;
Natures Soap Dish;
Natures Sunshine Products (Moritz Skin Care, Moritz Make-Up);
Naturkosmetik Gabrielle Schachner;
Naturkosmetik Irmgard Holbach;
Naturvital Florian GmbH;
Neals Yard Remedies;
Neocare Labs;
Network Management Ltd (Leichner, Innoxa, Bronzelle, Christy, Noir, Cachet);
Neuseeland Naturkosmetik GmbH;
New Age Products;
New Chapter Extracts;
New Moon Extracts;
Neway;
Neways International;
New Vision;
Nikken;
Nirvana Natural [Lotus Brands];
Noir;
Norelco;
Norfolk Lavender Ltd (Fine English, Men of England);
North American Naturals;
Nurin;
Nutri-Cell;
Nutri-Metics International Ltd (Nutri-Rich Oil, Nutri-Moist, Nu-Essence, Ine-Kari, Nutri-Metics Classic Range);

O

Oasis Biocompatible;
O.P.C.;
Oil of Orchid;
Oliva Ltd;
Olive Beauchamp;
Orange-Mate;
Organic Product Co.;
Ortagardens Naturkosmetik;
Osea International;
Oxin Reinigungsmittel GmbH;
Oxyfresh USA;

P

Pacific Scents;
Paige Laura Cosmetics;
Pamela Stevens Beauty Clinics;
Pangea;
Para Labs [Queen Helene];
Paris emories;
Park-Rand Enterprises;
Parlux Fragrances;
Paul Mazzotta;
Paul Penders;
Perovit-Etol-Werk;
Pets N People;
Phacona B. V. (E. Line, Spiru-Line, Zarqa);
Pharmagel International;
Phytoceane;
Phytomer;
Pilot Corporation of America;
Planet;
Plus Products International (RVB);
Poppy Seeds Ltd;
Power Health (Baby Naturals);
Primavera Life;
Produkte für Ein Besseres Leben;
Professional Pet Products;
Pro-Tan [Green Mountain];
Provida Cosmetik;
Pulse Products;
Purair;
Pure & Basic Products;
Pure Fantasy Cosmetics;
PureOlogy;
Pure Touch Therapeutic Body Care;

Q

Quan Yin Essentials;
Quinessence Aromatherapy;

R

Rachel Perry Inc;
R & G (Lisa, Paris Memories);
Ranir / DCP Corporation;
Raps-Energie;
Real Animal Friends;
Recycline;
Red Earth;
Red Star Hand Crafted Soaps;
Regina B. Kosmetica Individueel;
Rejuvi Skin Care;
Rely Enterprises Corp.;
Rena Natur;
Renee Rouleau Skin Care;
Rentsch Handels AG;
Richlife;
Ringana Bio-Bio;
Rista-Werk A. Riess & Co.;
Rohdes Friedrich Nachf.;
Rolith International;
Romary Herb Products;
Ronson Home Shopping;
Rosagardens Hudvardsseie;
Royal Laboratories;
Royal Labs Natural Cosmetics;
Rümke Klaus;

S

Sacred Blends;
Sacred Earth;
Sagami;
San Francisco Soap Company;
Sanoll NaturKosmetik;
Santa Fe Fragrance;
Sappo Hill Soap Works;
Sararan;
Scentura Creations (Observé LEssence);
Schmidt Heide;
Schusser Nikolaus GmbH;
Sea Chi Organics;
Sea Minerals Company;
SerVaas Labs;
Seventh Generation;
Shadow Lake;
Shahin Soap;
Shaklee;
Shanti Natural Products;
Shirley Price Aromatherapy Ltd;
Shoreblue Ltd (Hima Laya);
Shuka;
Sierra Dawn;
Simplers Botanical Co.;
Simply Herbal;
Simply Soap;
Sinclair & Valentine;
Sirena Tropical Soap Co.;
Soapworks;
Sommer;
Sonal Waschmittel Wolfgang Winter;
Sonnenblumenhof;
Sonoma Soap;
Sorenco Laboratories;
Spirit Bear Body Care;
Spood Ilona Cosmetik Vertrieb Monika Pichler;
Stamm Inge, Monika Berg;
Stargazer Products;
Stature Fields Corp.;
Stephanie Faber;
Sternhof Vital-Kosmetik;
Stevens Research Salon Products;
St Johns Herb Garden;
Strong Products;
Studio Magic;
Styx-Cosmetics;
Sukar;
Sumeru Garden Herbals;
SunFeather Herbal Soap Co.;
Sunshine Natural Products;
Sunshine Products Group;
Swiss Herbal Beauty;

T

Talimantra Aromatherapy Supplies;
Tandal [Beauty Without Cruelty];
Tapir Wachswaren;
Tara Personal Care Ltd;
Tautropfen Naturkosmetik;
Teresa Munro Aromatherapy;
Terra Natura 100% Natur;
Terressentials;
The Carlton Institute of Beauty Therapy (Beauty Works);
The Essential Oil Company;
The Herb Garden;
The Little Green Shop (Prodish, Rapid S, Toilex, Super Soft);
The Perfumers Guild Limited;
The Shahin Soap;
The Soap Opera;
The Spanish Bath;
The TLC Collection Ltd;
The Ultimate Life;
The WARM Store;
Tiki;
Tisserand Aromatherapy;
Toco-Tholin;
Togal Werk AG;
TOL Cosmetik GmbH [Mauric Kräuterkosmetik];
Toms of Maine;
Tony & Tina;
Too Faced;
Topaz Hair Cosmetics Ltd;
Trend Cosmetics B. V.;
Tropical Botanicals;
Tropix Suncare Products;
TTC – Top-Ten-Naturkosmetik;
Tuesdays Girl Ltd (Glitz & Glam);
Turmalin Naturwaren;

U

Ulso-Kosmetik;
Ultra Glow;
Unicure;
Un-petroleum Lip Care;
Urban Decay;
Urtekram;
USA Kings Crossing;
U.S. Sales Service [Crystal Orchid];

V

Valeria Producten B. V.;
Valery Cosmetics;
Valleberga Ortprodukter;
Van Ginkels;
Van Kleef Verkoopmij B. V. (Anti-Trans, Transmutter);
Vegana Naturkraft;
Vegan Verde;
Vegelatum;
Vermont Herbal Healing;
Vermont Soapworks;
Veterinarians Best;
Vindotco Ltd;
Visage Naturel;
VNR-Reformproducten B. V. (Christa Beckmann, Heliotrop, Neobio);
VTae;

W

Wala Heilmittel GmbH;
Warm Earth Cosmetics;
Weleda Ltd;
Well In Hand;
Whip-it Products;
Winter White;
World of Beauty (Creation, Yboica M.);
W. Ulrich GmbH;

Y

Your Body Limited;

Szanowni Państwo,

Z przykrością i oburzeniem dowiedziałem/am się o planach wprowadzenia przez
Państwa mięsa króliczego do sklepów sieci Biedronka. Zupełnie niezrozumiałe
jest dla mnie, z jakiego powodu decydujecie się Państwo na taki właśnie
krok.

Dotychczas byłem/am wiernym klientem / klientką Państwa sieci, jednak w
wypadku zrealizowania tych zamierzeń będę niestety zmuszony/a zrezygnować z
robienia zakupów u Państwa. Nie widzę sensu w męczeniu i zabijaniu tych
pięknych i miłych zwierząt dla zaspokojenia próżnych gustów kulinarnych.

Bardzo proszę o przemyślenie planów, w innym wypadku nie widzę innego
rozwiązania niż znalezienie innego miejsca do robienia zakupów i zapewniam,
że będę namawiał/a do tego także swoich znajomych.

Z poważaniem.

Dlaczego mężczyźni zabijają?

Polowanie jest legalne – wolno mi wziąć dubeltówkę, sztucer i strzelić prosto w serce! Przekroczyć wewnętrzny zakaz zabijania, zakorzeniony głęboko we mnie, tam gdzie jest źródło wszystkiego. Ale zabijając inną istotę – zabijam siebie.
Polowałem ponad trzydzieści lat, niemal całe swoje dotychczasowe dorosłe życie.

Strzelać, zabijać – to łatwe. Kochać dziecko – znacznie trudniejsze.
Miałem siedem lat, gdy ojciec po raz pierwszy zabrał mnie na polowanie. Byłem z niego dumny. Był jednym z lepszych myśliwych. Myślałem: „Mam za ojca nie byle kogo”. Czułem się lepszy od innych chłopców. Mieliśmy z ojcem wspólne sprawy, wyjazdy wuefemką, dziczyznę. Inni tego nie mieli. Przez lata naganiałem zwierzynę, zarabiałem za to pieniądze. A potem nauczyłem się zabijać.
Takie wspomnienie: idziemy z ojcem po śladach rogacza, aby go dobić. Łan pszenicy, w nim ślady farby (krwi). Ojcu skończyły się naboje. Rogacz podnosi łeb, chwytam go za tylne nogi, a ojciec nożem podrzyna mu gardło. Rogacz rozpaczliwie beczy. Przez pół życia słyszałem to beczenie, a siłę jego kopiącego ciała mam w dłoniach do dziś.
Jako kilkunastoletni chłopiec dobijałem kuropatwy, kaczki i zające. Żeby dobić ptaka, trzeba wcisnąć palec pod szyją w tułów, dotknąć bijącego serca i zatrzymać je. Zająca trzeba wziąć za tylne skoki, podnieść do góry i uderzyć ręką w nasadę karku tak, aby przerwać rdzeń kręgowy. Zając wtedy przeraźliwie kniazi, czyli płacze głosem podobnym do płaczu dziecka. Albo milczy.

JA mam broń. Mogę zabić
Polowałem, ponieważ żyłem w takiej konwencji myśliwskiej. Wsiąka się w nią szybko, bo ma rozbudowany system gratyfikacji. Są zwyczaje i tradycje, hejnały, hierarchia ważności, przywileje, ważniejsi i mniej ważni, władcy i poddani, myśliwscy bogacze i biedacy. Święta i dyplomy, zawody, medale i nagrody. Zjazdy i bale. Jedzenie, stroje, psy i samochody, duży rynek handlowy (w Polsce jest około 100 tysięcy myśliwych!). Lepsi i gorsi, trofea i wyceny, wyścig i rywalizacja. Państwowa struktura z władzami krajowymi, sądy łowieckie i wyroki. Obwody łowieckie, domki i domy myśliwskie, i dziczyzna na stole na imieninach. I to wszystko w całkowicie męskim towarzystwie, wśród kolegów umówionych ze sobą w niemy sposób na to, że będą tej konwencji przestrzegać i poddadzą się jej prawom. I jeszcze broń! Mogę mieć w domu broń – dubeltówkę, bocka, sztucer, kniejówkę, ekspres, flower. Do tego specjalna szafa na broń i amunicję. Amunicja do zabijania tego, tego i tego. Skóry, poroża, szable, piórka, noże, pasy, lornetki, lunety, latarki, ubrania, piersiówki, buty, czasopisma, odstrzały, dokumenty. Broń się czyści, konserwuje, trenuje z nią na sucho, przestrzeliwuje, pokazuje i demonstruje innym. JA mam broń. Mogę zabić.
Do tego weekendy poza domem – przecież poluję! 40 razy w roku. Niektórzy więcej. Nie nazywam tego co robię po imieniu – jest farba (krew), badyle (nogi u jeleni, a więc przetrąciłem badyl, a nie złamałem strzałem nogę), położyłem w ogniu (zabiłem pierwszym strzałem), trafiłem na komorę (strzeliłem w serce lub okolice), dochodziłem zbarczonego ptaka (szukałem, by dobić rannego ptaka), trafiłem na miękkie (strzał w brzuch – jelita, wątrobę, nerki, żołądek – zwierzęta mają „miękkie” takie samo jak człowiek), zwierz doszedł (umarł), itd., itd.

Ulga – trafić bezbłędnie w serce
Prawie każdy myśliwy szuka racjonalnych powodów, dla których poluje. Te wszystkie argumenty o braku drapieżników, które kiedyś regulowały liczebność zwierzyny, „gospodarowaniu populacją zwierzyny”, „szkodach łowieckich gospodarczo znośnych” są racjonalizowaniem potrzebnym, aby móc zabijać. Nikt nie próbował zostawić tego przyrodzie, która ma swój kierunek ku równowadze. To tylko kwestia czasu.
Racjonalizujemy, racjonalizujemy, racjonalizujemy – jakbyśmy silnie potrzebowali usprawiedliwienia. Bo potrzebujemy! Szukamy spokoju. I jakoś udaje się nam go znaleźć, dopóki znowu nie przyjdzie dochodzić rannego zwierzęca i potem go dobić.
Co czujesz, gdy widzisz połamane kości i wybite oko u człowieka w wypadku samochodowym? Tu, na polowaniu nie jest inaczej, czujesz podobnie. Przestrzelone oba kolana byka, którego trzeba dobić z kilku kroków w nasadę karku – to mój ból wielki i nie mówię o tym nikomu. Nigdy! Potrzeba potem czasu, żeby dojść do siebie. Za jakiś czas jadę na polowanie i jeżeli uda mi się trafić bezbłędnie w serce (żeby potem nie dobijać), to jakoś tamto zdarzenie udaje się „zapomnieć”, a i czas robi swoje i daje się żyć.
Tchórzostwem jest nie dobić rannego zwierzęcia. Mówisz sobie: „dzik się wyliże”, żeby uspokoić sumienie. Bo nieprzyjemnie jest dobijać. Mówi się, że dzik może zaszarżować. To mit i rozdęta legenda. Przez niemal 40 lat, chociaż czasami deptałem po piętach grubym, rannym odyńcom, nie zetknąłem się z tym. Zresztą, jeżeli dzik – w śmiertelnej rozpaczy – odważy się na atak, to czy ledwo żywy może być szybszy od kuli?
Dzik się nie wyliże. Jego rany postrzałowe gniją. Zaszyty w ostępach, umiera w męczarniach. I wszyscy o tym wiemy. Rozwłóczone po lasach kości saren, dzików, jeleni, są kośćmi niedobitych zwierząt.
Wydawało mi się, że nie czułem cierpienia zwierząt, które zabijałem. Ale ja się źle czułem. Jakoś podle. Zabijasz jakby nigdy nic, ale w środku, najgłębiej, jeżeli dopuścisz do siebie wewnętrzny głos, męczysz się: „coś tu jest nie tak”. A na taki stan doskonały jest alkohol – setka albo dwie – i już lżej, już wszystko zagłuszone. Ale to się zdarzyło! Nie znikło, nie unieważniło się.

Kaźnia i egzekucja
Podkarmiane ambony! Wygodnie urządzone, czasami ogrzewane miejsca kaźni. Przyzwyczaja się zwierzęta, aby tu właśnie przychodziły się pożywiać, wykłada się stale karmę: kartofle, buraki, owies, ziarno – po czym, gdy jedzą, zabija się je. Spokojnie, w środku nocy, gdy myśliwy usłyszy odgłos żerowania, wychodzi spod wygodnej kołderki, najczęściej patrzy od razu przez lunetę, wybiera sztukę i naciska spust sztucera. Wyjmuje łuskę i układa na półeczce – 78 sztuka upolowana z tej ambony. Idzie spać. Rozwidni się, to wstanie, wypatroszy. To jest kaźnia zwierząt. Te miejsca cuchną rozkładającą się materią. Są jak gnijący ropień – i tak wyglądają. Wszędzie ich w lasach pełno. To zdegenerowana plaga.

O czym rozmawiać z żoną i z dziećmi?
Pod koniec tygodnia pakowałem graty, psa i do lasu, żeby być w „terenie” – bo jeździ się w „teren”, „do lasu”, „na kaczki”, „na kuropatwy”, „na piżmaki”, „na rykowisko”, „na dziki”, „na lisy”, „na rogacza”, „na zbiorowe”, albo ogólnie – „na polowanie”. Żona i dzieciaki zostają w domu. Ojciec poluje.
Czasami serce kłuje – pojawia się przeczucie, że coś jest nie tak z tym moim ojcowaniem i mężowaniem. Może bym tak został w domu? Z dziećmi i żoną? Ale co ja będę z nimi robił? Gdzieś w środku mnie czają się ledwo uchwytne demony i ciągły brak satysfakcji z tego mojego życia, bo jest takie jakieś jałowe i bez znaczenia. No to na polowanie. I co? Ano dalej nic. Ale przywiązuję się do miłego rozwiązania. Jadę na polowanie albo się napiję – często i to, i to. Nie dopuszczam do głosu tego, co trudne we mnie. Zagłuszam. Strzelać, zabijać – to łatwe. Kochać dziecko – znacznie trudniejsze.

Lepszy ten, kto więcej zabił
Można się czuć męskim, jak się jest myśliwym. Boże! Naprawdę to działa. Mężczyzna z tym całym swoim myśliwskim oprzyrządowaniem i z tymi gadkami, jak to ON… ma nadzieję, że jest odbierany, jak… no właśnie, jak jest odbierany naprawdę? Potrzebuje uznania i podziwu jak chleba, jak wody, jak słońca – żeby inni zobaczyli jego męskość, dzielność. Na polowaniu zbiorowym może zostać „królem polowania” – i tak jest honorowany. I te honory przywozi do domu. I tu jest doceniony, bo gramy w tej konwencji wszyscy, całą rodziną. I jemy trupy zwierząt, które zostały zastrzelone, a nierzadko zginęły męczeńską śmiercią.
Rywalizujemy ze sobą w męskim gronie – kto więcej zabił. I to jest główny akcent naszego męskiego bycia razem. Taka forma kontaktu. Nie ma serdeczności, bliskości, dzielenia się doświadczeniem, bólem, radością. Nie wolno mi – pod żadnym pozorem – ujawnić najmniejszej słabości, bo wtedy będę gorszy. Myślę, że jako chłopiec garnąłem się do mężczyzn, ponieważ chciałem być poprowadzony – żeby pokazano mi, jak się żyje dobrze z synem, z bliskimi, co to znaczy szanować innych, jak wygląda rzetelna praca. Potrzebowałem tego. Potrzebowałem uznania ze strony ojca, pochwalenia, przytulenia. Nie dostałem tego ani od ojca, ani od innych mężczyzn z „myśliwskiej braci”. Dostałem to, co dostałem.
Mądrość nie polega na rywalizacji. Można rywalizować tylko ze sobą. Męskość nie polega na sprawnym zabijaniu, męskość to chronienie życia. Bycie ojcem, mężem.

Kto tu jest najlepszym samcem?
Oglądałem niedawno wstrząsające zdjęcia z wojny w jednym z pism. Mężczyźni oderżnęli innemu rannemu mężczyźnie genitalia Przypomniały mi się sceny z polowania. Największą chwałą jest upolowanie największego byka (samca). I to w okresie godowym -gdy gruby odyniec kryje lochy; rogacz kryje kozy, a byk chodzi z łaniami. Wtedy trzeba go zabić, wyrżnąć mu jądra i penis – czuje się zapach spermy. Co tu się dzieje? Co kompensujemy w ten sposób? Zastrzelić najdorodniejszego samca. Czemu aż tak nas to rajcuje? Bo sami chcemy być najlepszym samcem? Królem nie tylko polowania? Na co tak naprawdę polujemy?! Co chcemy zdobyć? Ściśle reglamentuje się ilość odstrzałów samców, inaczej zostałyby wystrzelane wszystkie.
Ale oczywiście również zabija się samice. W naturze jest wtedy po godach, więc ogromna większość zabijanych saren, łań i loch nosi w sobie młode. Rozcina się brzuch, wyjmuje pęcherz płodowy w którym jest pięć, sześć, siedem malutkich, czasem trochę większych, pasiastych warchlaczków. Przy patroszeniu karmiących łań mleko z grzęzów (wymion) miesza się z krwią i robi się różowe. Pamiętam, miałem może 14 lat, naganiałem zwierzynę. Jeden z myśliwych sprawnymi ruchami patroszy i odciąga w zarośla zamknięte w pęcherzu płody. „Co to jest, tato?” – zapytałem. Usłyszałem – „Ćśśśśśś…”. Bo o tym się nie mówi. Nigdy. Przenigdy. Trwamy w martwej ciszy.
Przez pomyłkę odstrzeliwuje się także lochy, prowadzące młode. Bezradne warchlaki szwendają się ogłupiałe i zawszone na skraju lasu. Ich dni są policzone.

Dlaczego płakałeś synku?
Moje serce rozmiękało bardzo powoli. Pamiętam, zabrałem na polowanie 9-letniego syna Jovana. Strzelałem do dużego dzika, padł w ogniu (czyli od pierwszego strzału). Wiedziałem, że już się nie podniesie, nie żyje. Jovan siedział na ziemi cichutko obok mnie, prawdę mówiąc, zapomniałem o nim, liczył się tylko ten dzik przeze mnie upolowany. I nagle patrzę na Jovana, a on płacze. Pytam go: „Dlaczego płaczesz?”. Jego słowa zostały we mnie na długo: „Bo on tak przed chwilą sobie chodził, pił wodę, jadł, a teraz nie żyje”. To dziecko zobaczyło, jak tajemnicze jest życie. Jedna istota zabrała życie drugiej istocie. Pamięć tego zdarzenia, łzy niewinnego chłopca pomału rozpuszczały moje twarde serce.
Przestałem polować w 1995 roku, ale już dwa lata wcześniej zaczęło dziać się ze mną coś dziwnego. Najpierw zauważyłem, że coraz rzadziej jeżdżę na polowania, strzelam niechętnie, bez emocji. To mnie zastanowiło – przecież zabijanie to niesłychane emocje. A u mnie nagle nic, zimna krew. Mogłem trafiać, w co chciałem – w serce, w kark, za ucho. Dokonywałem egzekucji.

Ptak spadł na sosnę – ja stoję odrętwiały
W 1994 roku przyjechał do naszego miasta mistrz duchowy ze Wschodu (wtedy już medytowałem). Poszedłem na spotkanie z nim. Zapytałem: „Czy wolno mi polować?”. Po chwili namysłu odpowiedział: „Wielu rzeczy nie robilibyśmy, gdybyśmy mogli zobaczyć, co naprawdę robimy”. To zdanie zapadło we mnie. Co ja robię? Co robię? Patrzę w lunecie na zwierzę, kładę palec na spust, ściągam, następuje klap iglicy, kula idzie przez lufę, opuszcza lufę, wędruje przez powietrze do zwierzaka, dotyka sierści, skóry, rozrywa pierwsze mięśnie, łamie łopatkę, przechodzi przez opłucną (zaczyna się krwotok), rozrywa serce; zwierz biegnie, upada i uchodzi z niego życie. Opieram sztucer o drzewo, zakasuję rękawy, rozcinam powłoki brzuszne, wyjmuję jelita, wycinam odbyt, przeponę, wyciągam wątrobę, wycinam woreczek żółciowy, tchawicę, wkładam rękę głębiej i wyszarpuję serce i płuca. Zacząłem to wreszcie widzieć! Ale jeszcze nie wiedziałem, czym jest to, co widzę.
Pojechałem jeszcze na dwa polowania – w maju i lipcu 1995 r. W maju strzeliłem do słonki (ptaka wielkości gołębia). Pamiętam: wieczorna cisza, wszystko niezwykle znieruchomiałe i ciche, daleko na horyzoncie pojawia się jedna jedyna słonka. Jak zaczarowana leci prosto nad moją głową. Podniosłem broń. Spadła na sosnę. Koledzy chwalą mnie za piękny strzał. A ja stoję odrętwiały. Martwy.
Lipiec, najważniejsze polowanie w życiu. Wieczór, jasno. Zobaczyłem dwie sarenki w niskim owsie. Patrzyłem na nie z przyjemnością, skryty za drzewem. I nagle z żyta obok wybiegają dwa psy i pędzą prosto na nie. Pierwszy raz w życiu strzeliłem do psa. Raz i drugi. Poczułem swoje ciało, ważyło tonę. Powiedziałem do Janusza (polowaliśmy razem tego dnia): „Ja już nie będę polował. Zawieź mnie do domu.” Nie zaprotestował. Wreszcie zobaczyłem WSZYSTKO. Całym sobą poczułem, jak strasznie dużo cierpienia zadałem innym istotom. Z najgłębszych źródeł we mnie usłyszałem – nie zabijaj. Nie rób tego. Bezgłośne, mocne – nie!!
Przestałem jeść mięso.

Zwierzęta są bezbronne, łagodne
Cóż to za umiejętność i satysfakcja strzelić zwierzęciu w serce ze stu metrów? Każdy to potrafi. W dzisiejszych świecie wystarczy mieć kasę, a dostarczą ci do zabicia, co chcesz – żubra, słonia, tygrysa, lwa, niedźwiedzia, wilka czy wieloryba. Powołujemy się na etos myśliwski – mężczyzna od wieków polował, przynosił do domu upolowana zwierzynę, ale przecież polował, żeby przeżyć, nie umiał inaczej zdobywać pożywienia, a wiec nie miał wyboru! A dzisiaj? Zabija dla przyjemności i rozrywki! Niektórzy zabitego przez siebie zwierzęcia nawet nie dotykają – ktoś inny za nich patroszy i robi, co trzeba. Tylko efektowny strzał i „złamanie się zwierza w ogniu”. Czyste (?), niezakrwawione po łokcie ręce i gratulacje kolegów. Trofeum ktoś spreparuje i dostarczy. Zwierzęta są bezbronne, łagodne. Choćby dziki – te poczciwe zjadacze ziemniaków, kukurydzy, owsa i pędraków traktowane są przez ludzi jak groźne potwory, bo są czarne, duże, silne i aktywne nocą. Myśliwi najczęściej boją się dzików i przez to przeżywają silne emocje, zabijając je. Ale czy ktokolwiek słyszał o najmniejszym choćby otarciu naskórka na ludzkim paluszku przez dzika? A dzików wszędzie pełno, nawet w miastach.

Dotknęła mnie czule swoim „strasznym ryjem”
Gdy polujesz, nie możesz zobaczyć czystego piękna i majestatu przyrody. Widziałem las poprzez cel, spotkać zwierzę i podejść je, strzelić, upolować. Nerwy napięte jak postronki. Oczy, uszy w gotowości. Ani chwili na rozluźnienie. To jest bycie w lesie drapieżnika – z naładowanym, odbezpieczonym sztucerem.
Gdy zabijasz, nie widzisz piękna.
Teraz chodzę po lesie ze spokojem w sercu. Czuję się to chcianym gościem. Las i życie odkrywają przede mną coraz głębsze, sekretne tajemnice. Czekam na spotkania ze zwierzętami. Patrzę na nie. Są piękne.
Niedawno w lesie koło miasta locha prowadząca młode dotknęła mnie swoim „strasznym ryjem”. Stałem pod drzewem i właśnie wtedy pomalutku podeszła do mnie i dotknęła wierzchu mojej wyciągniętej dłoni swoim ciepłym, wilgotnym nosem. Raz i drugi. Delikatnie. To było jak pocałunek, odpuszczenie win. Potem położyła się, a za nią jeszcze jedna, bardzo duża. Pasiaste warchlaki szukały zeszłorocznych żołędzi.
Usiadłem na ziemi. Siedziałem wśród nich kilkanaście minut. Odpoczywaliśmy wspólnie. Moje serce, a potem całe ciało wypełnił ciepły i niezwykły spokój. Wszystko było doskonałe. Poczułem się wolny.

Tekst Renaty Arent-Dziurdzikowskiej, który ukazał się w czasopiśmie Zwierciadło w czerwcu 2002 roku.

WOLNOŚĆ dla ZWIERZĄT

INGRID NEWKIRK -Prawdziwa historia Animal Liberation Front(fragment)

- Prawa zwierząt oznaczają coś więcej niż dbanie o swego psa. Oznaczają uświadomienie sobie, że nie ma żadnych podstaw do uzurpowania sobie wyłącznych praw i zarazem pozbawiania prawa do życia zwierząt zamieszkujących ziemię, począwszy od ostryg, a na szympansach kończąc. Jeśli jesteśmy uczciwi i szczerzy, to zaczniemy zadawać sobie pytanie o faktyczne przyczyny pozbawienia praw do życia wszystkich innych stworzeń. Wówczas odkryjemy coś zaskakującego: faktyczną przyczyną tego wszystkiego są nasze własne nawyki, przyzwyczajenia i wygodnictwo.

-Zapewne niektórzy z was czytali książkę Petera Singera pt.Wyzwolenie zwierząt. W książce tej autor zastanawia się, czym w rzeczywistości są prawa i pisze, że tak jak mężczyzna nie potrzebuje prawa do aborcji, a dziecko nie potrzebuje prawa do golenia się, tak tez psy nie potrzebują prawa do głosowania ani prawa do kierowania samochodem. Natomiast to, czego wszystkie istoty potrzebują, jest prawo do: życia, oddychania, unikania niepotrzebnego bólu, schronienia, swobodnego poruszania się, miłości. Co więcej potrzebują zwierzęta? Ich prawa mogą być z łatwością dostrzeżone, jeśli przyjrzymy się ich naturze. Na przykład, mają skrzydła, po to by mogły latać, a nie siedzieć pozamykane w klatkach!

- Kiedyś prawa mieli tylko ludzie biali. Każdy inny musiał walczyć o swoje prawa lub ktoś
inny musiał o nie walczyć. Dzieci z domów dziecka były wykorzystywane na eksperymentów, podobnie jak jeńcy wojenni, cyganie i osoby starsze. Kobiety uważano za tak głupie, iż przyznanie im prawa do głosowania było równoznaczne z wydaniem uprawnień do głosowania osłom. Murzynów uważano za „podludzi”. Peter Singer przypomina nam, że gdy amerykański prezydent Thomas Jefferson walczył o zniesienie niewolnictwa, to wciąż wierzył, że czarni są mniej rozwinięci umysłowo od białych. Tym nie mniej, on po prostu nie uważał, aby kwestia rozwoju umysłowego, była wystarczającym uzasadnieniem, by pozbawić ich wolności. Zatem, nawet jeśli ludzie myślą, że wszystkie zwierzęta są kompletnie głupie, powinni brać przykład z Jeffersona i zdać sobie sprawę, że nawet taki pogląd nie jest wystarczający, by pozbawić ich wolności.

-Kiedy pytasz ludzi, dlaczego można jeść zwierzęta, robić z nich ubrania i wykonywać na nich eksperymenty, wówczas zazwyczaj odpowiadają, że jest tak dlatego, ponieważ ludzie są ważniejsi. Jeśli ja jestem ważniejszy od was, to czy to znaczy, że mogę was zabić dla sportu albo zmusić, żebyś dla mnie tańczyli? Nie. Czyż nie uczono nas, że to nie siła stanowi prawo? Mogłabym dowodzić, że jestem ważniejsza od kogoś, kto zapadł w stan śpiączki, lub od kogoś opóźnionego w rozwoju, lecz to znaczy, że mogę zrobić z nich kotlety, albo testować na nich środki czyszczące?

- Ludzie mówią „Tak, ale zwierzęta nie potrafią mówić”, tak jakby mogło to oznaczać, że
wszystkie osoby nieme lub osoby, z którymi nie można się porozumiewać, były dobrym materiałem badawczym. Czy powinniśmy zatem robić skórzane obicia tapicerskie z ludzi głuchoniemych? Jeśli nie, to coś tu nie gra, czyż nie? Jest to ten sam typ argumentowania, którym posłużyli się naziści, by usprawiedliwić zagładę żydów lub wykonywanie eksperymentów na nie-aryjskich dzieciach. Uważali oni żydów za mniej ważnych „podludzi” i dlatego mogli ich zabijać z przeświadczeniem o całkowitej bezkarności.

- Gdy zaczniemy sobie uświadamiać nasz egoizm gatunkowy, nasze rozumienie rzeczywiście może się zmienić. Zaczniemy postrzegać zwierzęta jako indywidualne istoty żyjące w swoich społecznościach, które pozbawiliśmy wszystkiego, co jest dla nich ważne. Zwierzęta, podobnie jak my, nie zostały stworzone do życia w zamkniętych klatkach. Z biologicznego punktu widzenia my także jesteśmy zwierzętami. Zwierzęta, podobnie jak ludzie, nie zasługują na to, by trafić do rzeźni dla zaspokojenia smaku czyjegoś podniebienia. Musimy pozbyć się skłonności do wykorzystywania innych, otworzyć nasze serca i umysły, i spróbować naprawić przynajmniej cząstkę krzywd, jakie im wyrządzamy.

Tą jak i wiele innych książek związanych z wegetarianizmem, prawami zwierząt można nabyć na stronie – www.wegetarianie.pl

Kr; Akcję rozpoczęliśmy o dziesiątej wieczorem. Przed opuszczeniem miasta przedyskutowaliśmy, które futrzarskie fermy zaatakować. Mieliśmy przygotowane mapy, narzędzia,ubrania, a wiec wszystko co potrzebne. Wynajętym samochodem skierowaliśmy się wprost do fermy norek. Po zaparkowaniu samochodu, dotarliśmy do niej piechotą i przy pomocy naszych narzędzi dostaliśmy się do środka. Później dowiedzieliśmy się że ferma jest odpowiedzialna za śmierć 70 000 norek rocznie. Wycięliśmy kilka dziur w płocie i zaczęliśmy otwierać klatki. Razem udało nam się otworzyć 600-700 klatek. Następnie wycofaliśmy się do naszego samochodu i zdecydowaliśmy się pojechać do następnej fermy, gdzie otworzyliśmy główną bramę i wycięliśmy dziurę w otaczającym płocie. Otworzyliśmy około 250 klatek, lecz musieliśmy zawrócić i uciekać,gdyż zauważyliśmy jakąś postać na końcu szopy. Później dowiedzieliśmy się, że był to właściciel, który od czasu ostatniego ataku w zeszłym roku sprawdzał fermę co najmniej dwa razy w nocy. Wtedy ruszyliśmy do trzy godzinnej ucieczki. Ponieważ okazało się, że nasz samochód jest pod obserwacją, próbowaliśmy dobiec do oddalonego o pięć mil najbliższego miasteczka. Niestety zostaliśmy złapani przez dwóch gliniarzy z psami.

Co zainspirowało was do działania?By uwolnić norki ryzykowaliście przecież swoja wolność…

Hr; Zacząłem pracować na rzecz praw zwierząt w sposób normalny, legalny, lecz szybko
zorientowałem się, że żeby dać im wolność, konieczne jest podjęcie bezpośrednich działań.
Byłem bardzo smutny, widząc zwierzęta żyjące w klatkach, a wszystko co należało zrobić,
by je uwolnić i dać możliwość życia w warunkach naturalnych, to otwarcie klatek. Wtedy
zacząłem odwiedzać futrzarskie fermy, by zobaczyć co się w nich dzieje na własne oczy.
Po kilku takich wizytach zdecydowałem się że będę walczył z tym przemysłem. Dlatego
zacząłem uwalniać je z ich więzień…

Kr; Będąc świadomym tego co dzieje się na fermach, nie mogę zrozumieć jak ktokolwiek może
pozostawać biernym i pozwalać na kontynuację tego procederu. Ja zrobiłem, tylko to, co
nakazywał mi mój instynkt, dałem norkom to na co czekały całe życie ; wolność.

Jakie uczucie zobaczyć te piękne zwierzęta na wolności?

Hr; Po uwolnieniu około 1000 norek jedyne czego chcieliśmy to wydostać się stamtąd. Kiedy
norki wydostają się z klatki zaczynają robić potworny hałas. Ten wrzask bardzo przeszkadza
i odczuwasz lekkie zdenerwowanie. Kiedy juz uciekasz z fermy rzucasz okiem wokół siebie,
widzisz norki wokół swoich stóp. Kiedy uwalniałem norki starałem się otworzyć tak wiele klatek
jak tylko to możliwe. każda przerwa to strata czasu, przez którą niektóre norki mogą nie
odzyskać wolności. Podstawowym naszym celem było uwolnić jak naj więcej norek.

Kr; Widok jaki cala nasza trójka zobaczyła był niewiarygodny. Kiedy opuszczaliśmy pierwsza
farmę, skacząc przez płot, zobaczyliśmy, że wiele norek, które dopiero, co uwolniliśmy juz
cieszyły się swoją wolnością. Nigdy nie czułem czegoś podobnego. Nieistotne jest jak wiele
artykułów przeczytałeś o uwalnianiu zwierząt – to nie zapomniane zobaczyć jak zwierzęta
potrafią się cieszyć ze swojej wolności.

Czy wyrok powstrzymał was od dalszej działalności?

Kr; Mogę jedynie powiedzieć, ze zanim zostałem schwytany zawsze powtarzałem, że popieram
wszystkie działania ALF, lecz sam bym ich nie dokonywał. Teraz po moim aresztowaniu, mówię
dokładnie to samo…

Hr; Nie! Absolutnie Nie! Walka o wyzwolenie zwierząt będzie trwać! Nie będę zawierał kompromisu
w imieniu zwierząt. Będę w dalszym ciągu mówił za nie i działał za nie. Wojna z przemysłem
futrzarskim będzie trwała tak długo aż KAŻDA KLATKA NIE BĘDZIE PUSTA…

Ruch anty futrzarski jest w Szwecji bardzo silny- czy sadzicie, że wasze aresztowanie
dało mu dodatkowy impuls?

Hr; Myśl, że tak. Kiedy zostaliśmy aresztowani zaniepokoili się, lecz potem zaczęli
pracować ciężej dla nas i dla zwierząt. Kiedy ludzie usłyszeli o nas poczuli, że muszą
coś zrobić. Po naszym aresztowaniu miały jeszcze dwa rajdy na fermy; jeden na północy
i jeden na południu.

Kr; Tak, myślę, że tak. Sprawa przyciągnęła uwagę, a ż zrobiliśmy wszystko by wygrać
debatę, w rezultacie wzmocniliśmy nasz ruch. Mogę posłużyć się przykładem z mojego miasta.
W największej gazecie były dwie wielkie debaty o prawach zwierząt i obie miały miejsce po
akcjach ALF. Pierwsza po spaleniu ciężarówki z mięsem w kwietniu, druga – po rajdzie na
fermę futrzarską w październiku tego roku. Te debaty nigdy by się nie odbyły, gdyby nie było
tych akcji.

Czy rajdy na fermy futrzarskie są efektywną bronią w walce z przemysłem futrzarskim?
Dlaczego?

Hr; Przemysł futrzarski w Szwecji wydaje ostatnie tchnienie. Wszystkie futra są exportowane
do Azji, głównie do Chin i Danii. Przemysł ten w Szwecji nie ma żadnego wsparcia.
Mimo to jedynym sposobem by go powstrzymać to akcje bezpośrednie i protesty. Jedyny
sposób by ich powstrzymać to uderzyć ich po kieszeni. Niektóre fermy zostały zamknięte w efekcie
ataków grup anty futrzarskich jak ”Dzikie norki” czy ”ALF” .

Kr; To bardzo efektywna broń. Oczywiście rozpowszechnianie informacji przed sklepami
futrzarskimi jest też dobrym sposobem ale 90% produkcji z Szwedzkich ferm idzie na
export, musimy atakować tę część przemysłu. Zdarzały się rajdy, dzięki którym uwalniano
wszystkie zwierzęta z klatek. Oczywiste jest, że w takiej sytuacji hodowca nie może dalej
prowadzić swojego interesu.

Co powiecie tym, którzy sprzeciwiają się akcją na fermach norek?

Kr; Ci ludzie najwyraźniej nie wiedzą, jakie są konsekwencje takich działań. Dlatego
poinformowałbym ich o tym osobiście albo poradził przestudiowanie tematu. Największym
błędem, jaki popełniają ci ludzie jest to, że nigdy nie zadawali sobie pytania, jaka jest alternatywa. Jeżeli naprawdę czujesz do nich sympatię i pozostajesz bierny, wtedy wszystkie uwięzione zwierzęta umrą a tak przynajmniej niektóre z nich będą miały szansę przeżycia swojego życia na wolności. Jest dowiedzione, że uwolniona norka jest w stanie przeżyć na wolności. Mamy miliony w Szwecji norek żyjących na wolności i wszystkie one pochodzą z ferm. Niektórzy twierdzą, że powoduje to stan nierównowagi ekologicznej, lecz mimo tego, że przeprowadzono liczne badania nie znaleziono na to dowodu. Jest to kłamstwo rozpowszechniane przez hodowców, by przedstawić nas w złym świetle. Tak więc ostatecznie widzę tylko dobre strony i mam nadzieję, że rajdy na fermy będą kontynuowane.

Hr; Jeśli pozwolimy, by norki pozostały w klatkach, wszystkie zginą. Jedyną drogą, by temu zapobiec jest uwolnienie ich. Nie słuchaj mitów rozpowszechnianych przez przemysł futrzarski.

I na koniec, czy jakikolwiek dostaniecie wyrok będzie on wart tego wszystkiego?

Kr; Znalazłem się w tym miejscu, bo byłem świadom tego co może mnie spotkać i wiem, że będę dalej walczył do póki przemysł futrzarski nie padnie i wszystkie zwierzęta będą wolne.

Hr; Będzie wart ale nie dla mnie, a dla norek i lisów żyjących na fermach futrzarskich. Jeśli nie
uczynimy nic, one zginą. Ich życie jest w naszych rękach. Jedynym sposobem, by dać im
wolność i życie w naturalnych warunkach jest akcja bezpośrednia. Przemysł futrzarski wydaje
ostatnie tchnienie, zróbmy wszystko by go wykończyć. WALKA BEDZIE KONTYNUOWANA,
DOPÓKI OSTATNIA KLATKA NIE BĘDZIE PUSTA.

O T W O R Z Y Ć   K L A T K I !!!

Poniższy artykuł jest osobistą historią zaangażowania w ruch Animal Liberation Front. ‘No Compromise’ otrzymało ten list anonimowo i przedrukowało go, by odsłonić prawdę o charakterze, celach i pomysłowości ALF. List ten jest drukowany wyłącznie w celach informacyjnych i nie ma na celu zachęcania nikogo do podejmowania sprzecznych z prawem działań.

POCZĄTEK WSPÓŁPRACY

Na wstępie chciałabym zauważyć, że przebywając z aktywistami ruchu praw zwierząt (czego próbowałam unikać) często słyszałam ludzi z podekscytowaniem rozmawiających o artykułach przeczytanych w prasie czy informacjach usłyszanych w radiu lub TV, traktujących o uwalnianych zwierzętach, zniszczonych laboratoriach, spalonych ciężarówkach, zdemolowanych fast-foodach. W trakcie takich konwersacji zawsze zdarzała się przynajmniej jedna osoba, która wyrażała podziw i uznanie dla takich działań, a następnie w różny sposób dawała upust swojemu żalowi, że nie może w nich uczestniczyć osobiście. Przybierało to różną formę, ale zawsze sprowadzało się do pytania; jak mogę w to wejść? Oto jak znalazłam odpowiedź na to pytanie.

Po przeczytaniu historii o włamaniach do laboratoriów i podpaleniach sklepów futrzarskich, również gorączkowo zabiegałam, by dołączyć do takiej grupy. Lecz jak tego dokonać? Naprawdę nie wiedziałam jak zacząć. Wszyscy moi znajomi z ruchu praw zwierząt wyrażali o wiele mniejsze zainteresowanie niż ja nielegalnymi akcjami bezpośrednimi. Ci którzy byli zainteresowani, również nie wiedzieli jak zacząć. Najpierw napisałam do jednej z grup obrony praw zwierząt, dając im znać, że chciałabym im pomoc w rajdzie na laboratorium. List ten pozostał bez odpowiedzi. Wtedy zdałam sobie sprawę z tego co naprawdę robię. Otóż czekałam na kogoś z planem, na kogoś kto sie nagle zjawi i poprosi mnie bym się przyłączyła do skoku na laboratorium. Zastanówmy sie chwile. Czy ktokolwiek kto poświęcił setki godzin na przygotowanie tajnej akcji, nielegalnej akcji bezpośredniej, która może go kosztować lata więzienia, zaryzykowałby wtajemniczając obcą osobę tylko dlatego, że ta osoba jest wegetarianinem i należy do lokalnej grupy ochrony praw zwierząt? NIE – przynajmniej jeśli chce się pozostać na wolności i być aktywnym.

Tak więc jak się przyłączyć do ALF? To proste. Wyjdź z własnym planem. Naprawdę. To nie jest takie trudne jak myślicie. Pozwólcie, że powtórzę tą ważną rzecz, z której każdy musi zdać sobie sprawę: „STWÓRZCIE SWÓJ WŁASNY PLAN”. To bardzo ważne. Jednym z powodów, dla których nie ma zbyt wielu nielegalnych akcji bezpośrednich, jest fakt, że tylko niewielu ludzi chce inwestować czas i energię, które są niezbędne do wybrania właściwego celu, analizy faktów, rozpoznania miejsca i wykonania innych czynności koniecznych do przeprowadzenia udanej operacji. Zawsze jest mnóstwo osób, które chcą pomóc we właściwym wykonaniu planu, chociaż niewiele osób chce poświęcić czas, energię i pieniądze w samym procesie planowania. Ludzie zawsze chcą uczestniczyć w euforii, lecz nie mozolnej pracy. Mówiąc inaczej – nikt nie chce pomóc w pieczeniu chleba, lecz każdy chce go jeść.

PRZEZWYCIĘŻANIE WYMÓWEK

Wielu ludzi z łatwością odrzuci planowanie akcji bezpośredniej z wielu powodów. Prawie wszystkie z nich są wymówkami. Jednym z najczęściej używanych powodów jest twierdzenie, że nie zna się nikogo kto pomógłby w wykonaniu planu. Np. nie wiedzą kto mógłby znaleźć dom dla określonej liczby zwierząt, komu zaufać jako strażnikowi, kto mógłby im wynająć samochód. Chcę powiedzieć w tym miejscu z naciskiem, że jeśli borykacie sie z podobnymi problemami – idźcie
dalej. Jest wiele przeszkód, które wydają się być nie do przezwyciężenia. To często zniechęcą ludzi. Jeszcze raz podkreślam; KONTYNUUJCIE. Te problemy albo okażą się łatwiejsze do pokonania albo same się rozwiążą, gdy osiągniesz kolejny punkt planu. Kolejna rada jest taka, że powinieneś liczyć się z tym, że cztery czy pięć planów akcji, w które zainwestowałeś czas i pieniądze, nie powiedzie się. I znowu nie powinno cię to zniechęcać. Chociaż nie jest to konieczne,
zanim podejmie się jakiekolwiek akcje bezpośrednie, powinno się przeczytać jak najwięcej literatury na ten temat. Jest to dziś o wiele łatwiejsze dzięki ożywieniu sie ruchu obrońców praw zwierząt. Jeśli to możliwe podobna literatura powinna być wysyłana pod fałszywe nazwisko do skrzynki w urzędzie pocztowym. Jeśli nie jest to możliwe, być może zaufany kolega (który dałby sobie radę z szykanami policji i nie jest zamieszany w bezpośrednie działania) zgodziłby się, żeby wysłać literaturę do niego. Inną możliwością jest ściągnięcie wiadomości z internetu. Chociaż niektóre ze środków ostrożności mogą wydać sie śmieszne i niepotrzebne, docenisz to, że je stosowałeś, jeśli zwiększysz częstotliwość, efektywność swoich działań, wywołując przez to coraz większą intensywność policyjnych działań.

JEDNOOSOBOWA ARMIA

Lecz ciągle nie wiesz czy jest ktoś komu mógłbyś zaufać. Nie znaczy to, że nie powinieneś kontynuować działań. Kiedy się zorientowałam, że nikt nie ma zamiaru zaprosić mnie do współpracy w wykonaniu jego planu, doszłam do wniosku, że to ja jestem ALF. Zdecydowałam się uderzyć na restauracje fast-food, sądziłam, że będzie to łatwy cel. Moim pierwszym krokiem było zdanie sobie sprawy, że to ode mnie zależy powodzenie akcji. Postanowiłam się jej przyjrzeć w ciągu kilku nocy i ciągle miałam nadzieję, że znajdzie się ktoś kto mógłby mi pomóc. Pomiędzy 2-3 w nocy ostrożnie obserwowałam miejsce przyszłego ataku. Ubrana na sportowo biegałam w górę i w dół starając sie zwrócić uwagę na ewentualny ruch w środku restauracji, sprawdzałam czy samochody pracowników są na parkingu, szacowałam rozmiary ruchu ulicznego, obecność policji, szukałam kamer telewizyjnych itd., itp. Innym razem spacerowałam z psem zwracając uwagę na te same rzeczy. W krótkim czasie zdobyłam dobrą orientację w okolicy, a także znalazłam dwie rezerwowe drogi ucieczki na wypadek niepowodzenia. Słowem – dobrze poznałam miejsce akcji. Niestety ciągle nie znałam nikogo komu mogłabym zaufać, aby odkryć swoje plany. Wiedziałam już dokładnie co chciałam zrobić. Dzień przed zaplanowaną akcją w różnych sklepach kupiłam klej, farbę w spraju i rękawiczki. Tego wieczora wybrałam sie na spacer, którego plonem były dwa duże kamienie i połowa cegły odpowiedniej wielkości, by zbić cienką szybę restauracji.

PIERWSZA AKCJA

Byłam już zmęczona oczekiwaniem na znalezienie odpowiednich współpracowników, chodź czułabym się lepiej z ochraniającym mnie partnerem. Tej nocy, ubrana całkowicie na czarno, poszłam biegać. W pobliżu restauracji zwolniłam. Widząc, że w budynku niema nikogo,
zbliżyłam sie na odpowiednią odległość. Naciągnęłam na twarz maskę. Na tyłach budynku zdjęłam plecak i wyjęłam potrzebne przedmioty. Szybko wypełniłam zamki dwóch tylnych drzwi szybkoschnącym klejem i kawałkami papieru. Następnie zaczęłam malować hasła na tylnej i
przedniej ścianie budynku. Wtedy rozejrzałam się wokół budynku. Z daleka nadjeżdżał samochód, zamarłam w bezruchu. Żołądek podniósł mi się, gdyż zobaczyłam, że był to radiowóz. Policjanci przejechali obok nie zwalniając i nie patrząc w moja stronę. Zadowolona przeszłam na front budynku i wybiłam trzy osobne szyby. Te cześć akcji wykonałam na końcu ze względu na duży hałas, jaki to powoduje. Tak więc równocześnie z hukiem roztrzaskiwanego szkła szybko pobiegłam jedną z wcześniej przygotowanych dróg ucieczki. Zdjęłam maskę, wyrzuciłam ją do pojemnika na śmieci i spokojnie poszłam do domu.

Tak wiec uważam, ze odpowiednie zaplanowanie, determinacja i zaufanie do siebie to wystarczające warunki, aby jedna osoba dokonała akcji bezpośredniej i to zwieńczonej sukcesem. Oczywiście w przypadku większych akcji lepiej mieć kogoś do pomocy, na czatach. Niemniej jednak nikt nie powinien czuć sie bezsilnym, tylko dlatego, że nie zna się innych ludzi gotowych pomóc w akcjach bezpośrednich. Poza tym podjęcie akcji samodzielnie jest pierwszym krokiem ku znalezieniu potencjalnych towarzyszy.

tł. TRUE LEADER

Przedruk z RUCH OPORU #3

Późno w nocy, siedziałem na kępie trawy pod gwiazdami, słuchałem liści żywo szeleszczących na wietrze. Minęło kilka chwil zanim zobaczyłem światła. Po załadowaniu moich rzeczy i sprzętu do ciężarówki, wskoczyłem na przednie siedzenie i wymieniłem porozumiewawcze uśmiechy z kierowca. Byliśmy na naszej drodze…Powoli wstawało słonce. Zatrzymując sie tylko na jedzenie i tankowanie samochodu jechaliśmy przez prawie cala dobę. Dopiero wtedy spotkaliśmy sie z następnym człowiekiem, dobrze znanym i zaufanym. Usiedliśmy nad małym jeziorem i dyskutowaliśmy nad naszym planem. W czasie podróży obserwowaliśmy czy przypadkiem nie jesteśmy śledzeni. Używając dokładnych map zrobiliśmy dużo zjazdów z głównej drogi. Po dotarciu na miejsce ukryliśmy samochód w gąszczu. Zabraliśmy ze sobą radio „skaner”, który był zaprogramowany by monitorować częstotliwości wszystkich lokalnych i stanowych instytucji. Jedna osoba była odpowiedzialna za nasłuch podczas rozpoznania i naszej zasadniczej akcji. Upewniliśmy sie, ze nikt nie ma przy sobie przedmiotów, które mogą upaść lub zostawić ślad. Ostatnia rzeczą, która zrobiliśmy było ukrycie kluczyków w pobliżu samochodu, po to by, by nikt ich nie miał przy sobie. W przypadku gdyby któreś z nas było zmuszone do ucieczki (np. osoba posiadająca kluczyki), nie bylibyśmy pozbawieni środka transportu.

ROZPOZNANIE

Nasza drużyna wiedziała, jak ważne było zaznajomienie sie z okolica, dlatego krążyliśmy w kolko około godziny, starając sie zwrócić uwagę na istotne dla nas szczegóły np. miejsca najodpowiedniejsze do ukrycia oraz, z której strony oświetlenie wiejskie było najsłabsze. Na wszelki wypadek ustaliliśmy, gdzie sie spotkamy w sytuacji rozdzielenia naszej grupy. Wiatr przynosił zapach z farmy. Wciągając powietrze czuło sie zapach krwi i stęchlizny. Była to zapowiedz bolu i cierpienia, które za moment ujrzeliśmy. Gdy posuwaliśmy sie otwarta przestrzenią staraliśmy sie tak zachowywać, by komuś obserwującemu nas nie przypominając ludzi. Podczas podróży często natrafialiśmy na zwoje drutu kolczastego. Po drodze zawieraliśmy przyjaźnie z krowami i innymi napotkanymi zwierzętami. Przeszliśmy kilka odkrytych pól i znaleźliśmy sie w bezpośredniej bliskości farmy. Pozostało nam sforsowanie ogrodzenia. Po sprawdzeniu alarmów, linek turbulencyjnych i kamer wideo wspięliśmy sie na plot i weszliśmy na teren farmy. Cały czas zwracaliśmy uwagę na alarmy. Nasza obecność jednak nie przeszła bez odzewu: wiele tysięcy norek wykazywało podniecenie, zwierzęta biegały nerwowo w swoich maleńkich klatkach, rozmawiały ze sobą wydając piskliwe odgłosy. Nasze latarki oświetlały ich sympatyczne mordki i z zaciekawieniem spoglądające na nas oczy. TO NAPRAWDE PIĘKNE ZWIERZĘTA ! I właśnie w takich momentach najłatwiej uświadomić sobie jak straszny los je czeka: zamordowanie przez skręcenie karku albo zagazowanie, a przedtem wiele miesięcy fizycznych i psychicznych tortur w klatkach. Po prostu musieliśmy sie temu przeciwstawić! W każdej szopie znajdowały sie cztery klatki, brudne i zardzewiałe, pozbawione czegokolwiek co mogłoby uprzyjemnić im życie (np.”posłań”, z których norki korzystają w naturze). Większość klatek zabezpieczono zwykłymi zasuwkami, jedynie kilka, w których znajdowały sie osobniki do reprodukcji, chroniły, przytrzymujące drzwi, kawałki grubego drutu. Nasze rozpoznanie, upewnia nas w przekonaniu, ze nasz cel akcji, jest słuszny, zresztą niczego innego nie spodziewaliśmy sie zobaczyć. Wycofaliśmy sie i usiedliśmy pod stara wierzba, przez kilka godzin obserwując czy nikt nie zauważył obecności intruzów. Tego wieczora opuściliśmy zwierzęta, tylko po to, by tu jeszcze powrócić. Przez pola wróciliśmy do naszego pojazdu. Rozbiliśmy obóz, po krótkim odpoczynku zastanowiliśmy sie nad dalszym planem akcji. Wzięliśmy ze sobą radio skaner, ciemne „jednorazowe” rzeczy, latarki, nożyce do drutu, rękawiczki, farbę w spraju i gogle narciarskie. Mieliśmy jeszcze kupić koperty, papier i znaczki, aby przesłać komunikaty po akcji a także zapasów baterie. Zatankowaliśmy samochód i przejechaliśmy tuz obok naszego celu raz (i tylko raz), aby zaznajomić sie z okolica w świetle dziennym. Resztę dnia spędziliśmy czyszcząc sprzęt. Kolejny raz przemyśleliśmy każdy szczegół naszego planu, przygotowaliśmy sie psychicznie na to, co mogło sie przydarzyć, łącznie z konsekwencjami, które mogliśmy ponieść. Zaczęło padać. Ciągle zwracając uwagę na to, czy nikt nas nie śledzi, powróciliśmy w pobliże farmy. Powtórzyliśmy czynności z poprzedniego wieczora. Znowu szliśmy przez drogę rzucając sie na ziemie widząc światła przejeżdżających samochodów, znów skradaliśmy sie w ciemności, zmierzając w kierunku norek czekających na wyzwolenie.

UWOLNIENIE

Otworzyliśmy klatki. Po tym jak otworzyłem może dwunasta, przerwałem na chwile, aby przy świetle latarki przyjrzeć sie błyszczącej istotce wyskakującej ze swojego straszliwego wiezienia. Chciałem przypatrzeć sie każdemu zwierzęciu, podziwiać jak znajduje swa drogę do wolności, ale, ze nie wolno mi tego robić za cenę pozostawienia innych w klatkach. Musiałem, każda wolna chwile poświęcić na otwieraniu klatek, aby jak najwięcej z nich odzyskało szanse na życie w naturalnych warunkach. Kontynuowałem zapamiętałe wyciągając skoble z klatek i przecinając druty. Kiedy to robiłem kilka norek wbiegło na dachy klatek, inne biegały mi wokół stop piszcząc z radości. Po chwili te żywotne zwierzątka były dosłownie wszędzie, biegając, bawiąc sie i walcząc ze sobą. Od czasu do czasu przerywałem na chwile prace, aby rozdzielić łobuzów i przerzucałem zwierzaki przez zewnętrzny plot, by tam znalazły wolność. RUN, RUN LITTLE GUYS, RUN!!!

PODEJRZANY HALAS

Nagle usłyszałem, albo tak mi sie wydawało, trzask. „Norki obudziły farmerów”-pomyślałem. „Idzie”-spojrzałem w stronę domu farmera. Z trudem wpatrując sie w dal w ciemności, zauważyłem jasna, wyprostowana postać. Czy oczy mnie myliły, czy rzeczywiście ktoś tam stal? Poczułem sie nieswojo, prawie zrobiło mi sie mdło, gdy wyobraziłem sobie „farmera Johna” wściekłego jak osa wypędzona z ula, (tyle, z bardziej niebezpiecznego), stojącego w drzwiach ze strzelba. Przygotowałem sie na najgorsze i znowu na próżno, starałem sie skupić uwagę na szopie. Rozejrzałem sie za przyjaciółmi, a ponieważ nigdzie ich nie widziałem, zaniepokoiłem sie jeszcze bardziej. Poszedłem w stronę sąsiedniego pola, ukryłem sie w gęstych ciemnych krzakach i obserwowałem farmę przez około dwudziestu minut. Nie zauważyłem niczego podejrzanego, nie włączono świateł, wiec znowu podkradłem sie i ostrożnie wszedłem na teren farmy. Żeby upewnić sie że wszystko w porządku, zajrzałem do szop w których pracowali moi przyjaciele. Zobaczyłem ze pracują. Wróciłem do swojej szopy i dalej otwierałem klatki. Praca była wyczerpująca, Kości bolały mnie od monotonnych, rutynowych ruchów. Ale kontynuowałem- nie mógł bym żyć z myślą, ze nie otworzyłem tylu klatek ile to jest możliwe. Zgubiłem si na liczeniu na około pięć setnej klatce.

CZAS SIE RUSZYC

Skończyłem prace w mojej szopie i sprawdziłem, czy reszta nie potrzebuje pomocy. Niestety, nasz ustalony limit czasowy kończył sie. Mimo z było jeszcze wiele szop pełnych uwiezionych zwierząt, musieliśmy odejść, farmerzy budzą sie szybko, a wschód słońca nie dawał szansy
na bezpieczna ucieczkę, ani nam, ani norkom. Oznaczyliśmy pusta już część szop farba i wycofaliśmy sie na chwile, aby popatrzeć na masę ciemnych figurek czmychających przez pola w kierunku strumyka, który poprowadzi ich do przyszłych domów. Biorąc księżyc za przewodnika,
zmierzaliśmy w stronę samochodu. Idąc wymienialiśmy wstępne spostrzeżenia i doświadczenia -jeden z nas, gdy otwierał klatkę. Wszyscy widzieliśmy po kilka martwych norek rozkładających sie w klatkach. Wsiedliśmy do samochodu przemoczeni, bolący i ubłoceni. Popatrzeliśmy na siebie z flóstracją, bo zdawaliśmy sobie sprawę, z mimo emocji nie wolno nam rozmawiać w samochodzie. Cicho odjechaliśmy w dol ciemnej drogi do obozu, gdzie posortowaliśmy sprzęt. Spaliliśmy wszystkie ubrania i buty, powkładaliśmy narzędzia do torebek, aby można je było łatwo i bezpiecznie wyrzucić. Jeszcze chwile porozmawialiśmy o naszych doświadczeniach, przede wszystkim o tym co możemy zrobić lepiej następnym razem. Zaplanowaliśmy następne spotkanie i uścisnęliśmy sobie dłonie.

Pojecie wyzwolenia zwierząt jest na tyle wszechobecna tendencja w ruchu ekologicznym, aby zdać sobie sprawę z wagi tego pojęcia. Jest to tendencja, która mówi o potrzebie uszanowania życia naszych Braci Mniejszych, od narodzin, aż po naturalna śmierć.
Źródłem naszej walki jest to, co pokochaliśmy. Każde istnienie, każde miejsce, chwila. Drzewo, kamień, orzeł, wilk i człowiek. To nierozerwalna wieź z Natura.

ZYCIE.
To najważniejsza jednostka, jaka sie kierujemy. Nie jesteśmy ani pro-choice, ani pro-life; zostawiamy to do osobistych przemyśleń. Chodzi nam o wartość, sama w sobie; nie o poglądy.

PRZEMOC.
W naszej walce, nigdy nie stosujemy przemocy względem oprawców i tych którzy niszczą Zycie na Ziemi!
Jeśli kiedykolwiek dowiesz sie, ze ALF kogoś zabił, pobił, to wiedz, ze jest to stek bzdur, wymyślonych by zdyskredytować to środowisko.

RADYKALIZM.
Nasz radykalizm wynikł z tego, ze żadna z innych dróg nie spełnia naszych oczekiwań.
Ani protesty, ani petycje, ani strajki głodowe. Nic z tych rzeczy nie przezwycięży finansów i wpływów oprawców zwierząt.

ALTERNATYWA.
Nie staramy sie być alternatywa dla innych grup animalistycznych. Nasze akcje staramy sie oprzeć tak samo na radykalizmie, co i na edukacji.
Te dwie drogi nie mogą istnieć osobno!
Naszym celem jest stworzenie ‘ruchu’, nie ugrupowania!
Nie jesteśmy partia polityczna, czy religijna. Jesteśmy ‘ruchem’, a wiec idziemy do przodu, tworząc nowe stosunki społeczne, oparte na poszanowaniu wszystkich istnień!

DIETY BEZMIĘSNE.
Tylko poprzez wyzbycie sie udziałów w przemyśle zbrodni, możemy mówić o ‘wyzwalaniu zwierząt’. Dlatego nie jemy produktów pochodzenia zwierzęcego. Nie stosujemy kosmetyków testowanych na zwierzętach i zawierających składniki odzwierzęce.
Nie nosimy odzieży pochodzenia zwierzęcego. Nie stosujemy żadnych produktów, które zawierają w swoim składzie coś odzwierzęcego.

RUCH.
Tylko poprzez rozwój nas samych, możemy pomoc tym, którzy cierpią.
Wiemy, ze mogą pojawić sie tendencje, które będą chciały nas ośmieszyć w oczach innych. Tylko, poprzez tworzenie ‘czystych relacji’ możemy odeprzeć wszelkie ataki.
Tylko poprzez ‘szczere działanie’, ‘otwartość serca i umysłu’ możemy osiągnąć to, co wcześniej było zaprzepaszczone przez naszych poprzedników.

ELITY.
Nie tworzymy zadnych elit. Nie mamy przywodcow. Laczy nas walka o to, co pokochalismy. Brednie zostawmy tym, ktorzy poszukuja ‘swiatowych terrorystow’ i w glownej mierze sensacji. Nie maja oni w naszych umyslach poparcia. Popieramy natomiast wszelkie inne ruchy wyzwolencze i autonomiczne.

FEDERACYJNOSC.
Nie tworzymy zadnych osrodkow, nie tworzymy zadnych biur, zadnych instytucji.
Jestesmy ruchem ogolnopolskim. Zrzeszajacym grupy i pojedyncze osoby zgadzajace sie na dzialanie pod bandera ALF-Polska.
Praktycznie, nie znamy sie. Wiele osob, nigdy nie widzialo siebie na oczy. Laczy nas jeden cel – wyzwolenie zwierzat i szacunek dla ich zycia.

WLASNOSC.
Odczucie wlasnosci, wyroslej na cierpieniu innych nie traktujemy zgodnie z litera prawa. Tylko uczciwa, godna i nie oparta na cierpieniu praca daje czyste zniwo nas samych.
Niszczymy czyjas wlasnosc, tak samo, jak morduje sie miliony zwierzat i niszczy przyrode. Stosujemy prawo ‘oko za oko, zab za zab’; jednak bez stosowania przemocy wzgledem ludzi!
Interesuje nas tylko stwarzanie strat finansowych i uwalnianie zwierzat!

FINANSE.
Nasze akcje nie sa oparte na pobieraniu pieniedzy za nie. Nie zrezygnujemy rowniez z przeprowadzenia akcji, jesli ktos chcialby nas przekupic. Nie stosujemy zadnych kompromisow. Jedyne, na czym nam zalezy, to stwarzanie strat finansowych oprawca zwierzat i tym, ktorzy niszcza Nature.

UZYWKI.
Jest to osobisty wybor kazdego czlowieka, bez wzgledu na jego poglady.
Jako ALF-Polska, odzegnujemy sie od stosowania uzywek podczas akcji przez nas tworzonych.

ANARCHIZM.
Jako ALF-Polska nie jestesmy grupa stricte anarchistyczna. Natomiast, ludzie zwiazani z ALF-Polska maja swoj osobisty do niego stosunek. Czesto oparty na wsparciu anarchistycznych tendencji, glownie „zielonego anarchizmu” – opartego na wyzwoleniu wszystkich istnien od cierpienia i poszanowaniu Natury.
Stad, wiele grafik ALF zawiera symbolike anarchistyczna.

RELIGIA.
Tak jak anarchizm, jest to prywatny wybor kazdego czlowieka. Jako calosc, nie opowiadamy sie za zadna religia.
ALF Polska moga tworzyc tak samo chrzescijanie, muzulmanie, zydzi, poganie, buddysci, i wielu innych. Nie tworzymy granic w ‘ruchu’, ktory staramy sie budowac.

PRAWO.
Popieramy rozwiazania zgodne z poszanowaniem prawa wszystkich ludzi, ale nie w przypadkach, kiedy nie szanuje sie prawa do zycia innych istnien, czy Natury.
Czlowiek nie jest najwazniejsza czescia tej Planety. Dlatego nasze akcje opieraja sie czesto na naruszeniu prawa, glownie prawa wlasnosci.
Patrz: WLASNOSC.
Nie jestesmy za respektowaniem niesprawiedliwego prawa, czyniacego ze zwierzat niewolnikow na ludzkie potrzeby. Czyniacego Ziemie miejscem smierci i zniszczenia.

WOLNOSC SLOWA.
Nie posiadamy tendencji totalnych. Jestesmy ‘ruchem’, a nie ugrupowaniem, stowarzyszeniem; liczymy wiec na owy ‘ruch’.
Liczymy sie z wyborem, z wolnoscia wypowiedzi. Mamy wlasne poglady na wiele spraw; z wieloma rzeczmy mozemy sie nie zgodzic, ale liczymy na konstruktywna debate.

METODY DZIALANIA.
Jesli powiesz – jestescie zbyt radykalni; to zastanow sie, ile daja Twoje metody dzialania. Sadzimy, ze nadszedl juz czas, na zwrocenie bacznej uwagi na los zwierzat. Bynajmniej, nie bedziemy poklepywac sie po plecach w srodowisku, chcemy zwrocic uwage spoleczenstwa na ten problem.
Powiedz – ilu ludzi zwrocilo uwage na problem zwierzat podczas zbierania podpisow pod petycjami…
Ilu ludzi nie weszlo do cyrku, podczas manifestacji pod nim…
Ile osob przestalo jesc martwe ciala zwierzat, podczas pikiety pod rzeznia…
Ile kobiet przestalo nosci futra… itd.
Sadzimy, ze tylko poprzez ‘zwrocenie uwagi’ mozemy nauczyc wieksza czesc spoleczenstwa poszanowania praw zwierzat.
Popieramy tak samo edukacje, co radykalizm. Bierzemy czynny udzial w owych pikietach, podpisywaniu petycji, teatrach ulicznych – ale laczymy to z radykalizmem.
Wielu z nas, tworzy inne grupy, czasem nawet oficjalne, ale tylko poprzez zlaczenie dwoch drog w jedna calosc, mozna osiagnac cel.
Naszym celem jest poszanowanie Zycia na Ziemi.

INNE GRUPY OPORU.
Nie istniejemy tylko jako ALF. Nasze dzialania sa znacznie szersze. Sa to grupy zajmujace sie szeroko pojetym ekosabotazem, ekoedukacja, tworzeniem zielonego spoleczenstwa, promocja diet
bezmiesnych, dzialaniami kontrkulturowymi, spolecznymi, politycznymi i religijnymi.

ALF-Polska.
Nazwa ta istnieje w Polsce od konca lat 80-tych. Ruch ten przeobrazil sie we Front Wyzwolenia Zwierzat.
Nazwy podobne, ale metody dzialania juz odmienne! Szanujemy FWZ, ale mamy juz wlasna droge.
W pozniejszych okresach powolywano ALF kilkunastokrotnie, az do okresu obecnego – kiedy stal sie na tyle silny, aby moc szerzej zaistniec.
Byc moze, istnieja jeszcze inne grupy oporu, czy nawet osoby, ktore same chca tworzyc ten ‘ruch’. To jest ich wybor, nie bedziemy wchodzic im w droge. Nie szukamy wrogow w srodowisku, z ktorego wyroslismy!
Reprezentujemy ALF na arenie swiatowej; nie wazne, czy sie ktos z tym zgadza, czy tez nie.

Zycie zwierzat i walka o nie, jest znacznie wazniejsza, niz czyjes interesy.